Gary Moore in HMH | 29 augustus 2009

21.30 uur. Gary staat klaar voor een portie stevig Blues Rock geweld, en trapt af met nummers als “Pretty Woman”, volgens het bekende recept, energiek, stevig en Bluesey. De nummers vliegen je om de oren, en bij elk nummer wordt de gitaar omgewisseld, maar allemaal hebben ze een ding gemeen, een stevig en vooral hard geluid komt er uit. Gary heeft er zin in blijkt, en speelt natuurlijk de bekende songs, die van oud tot zeer recent uit de koker komen, maar vooral prima en met passie vertolkt worden, Helaas moet ik dan wel concluderen, dat ik moeite heb met het geluid in de zaal. Het maakt nogal wat uit waar je staat (voor de P.A, of er achter), Midden in de zaal of aan de zijkant, en voor een optreden van zo een groot kaliber mag dat toch niet echt, vind ik. Het publiek moet wel waar voor zijn geld krijgen, en ik denk dat dat niet zo is bij velen die het hebben gezien die avond. Ik had er veel moeite mee, en helaas kreeg ik van Moore ook geen kippenvel, hoewel de songs prima werden uitgevoerd moet ik zeggen. Natuurlijk ook Slow-blues maar vooral een heel mooi instrumentaal stuk in de trend van The Messiah Will Come Again of The Prohet. Gary is een meester om dit soort nummers te brengen, en zijn band creëert een prima sfeer daar bij. Het moge dan zo zijn dat Moore veel Blues Rock en gewone rock speelt, hij verloochent echter zijn afkomst niet, door gewoon een pracht van een soortement van Ierse melodie om te toveren in een pracht stuk, genieten met een grote G noem ik dat. Nummers als “Walking By Myself” gingen er in als koek en werden luidkeels mee gezongen, en ook de uitsmijter “The Blues Is All right”, waarbij op viel dat de meeste uit het publiek niet verder kwamen als Hey hey hey hey. Maakt niet echt uit, want gezellig is het wel kan ik je melden.

Hoewel hij opende met Pretty Woman was het toch voornamelijk zijn nieuwe album Bad for you baby dat hij ten gehore bracht. Met zijn Down the Line en Mojo Boogie maakte hij voor eens en altijd duidelijk dat hij heer en meester is van de riffbased bluesrock waarbij zijn handelsmerk in de vorm van scheurende gitaarkracht te allen tijde de boventoon voerde. Maar ook de gevoelige snaar wist hij zeer zeker te beroeren deze avond. Met zijn prachtige uitvoering van Al Kooper’s I love you more than you’ll ever know en de muzikale heerlijkheid Parisienne Walkways wist hij het publiek te boeien, te laten genieten en stil te krijgen tegelijkertijd. Geconcludeerd kan dan ook worden dat het benoemen van Gary Moore tot gitaargod niets anders dan pure rechtvaardigheid is.

Al met al kan deze Guitarnight van Rock ‘n Roots als een prachtig initiatief en een waar virtuositeitfestival gezien worden. Stuk voor stuk hebben Akkerman, Hoeke en Moore getoond dat zij hun gitaren meer dan meester zijn, ter genoegen van het 5000 man tellende publiek. Daar waar Akkerman en Hoeke de bezoekers trakteerden op een breed scala aan instrumentale avontuurtjes, zwaaide Moore weer eens met zijn blues-scepter. Indien de volgende keer het geluid ook tot in de puntjes verzorgd wordt is de opvolgende Guitarnight een aanrader voor eenieder die van de plank hout met zes snaren houdt.

(bron: bluesmagazine.nl)